Geüpdatet op 7 oktober 2020

Happy Yannick

Delen op

Yannick Noah is niet toevallig de populairste Fransman. Als deelnemer aan de Optima Open tennis was deze sympathieke, toegankelijke en vooral veelzijdige persoonlijkheid vaak te gast in onze gemeente. Al had u hem ook kunnen kruisen op de golfclub of op de plankenvloer van het Casino.

Beweren dat Yannick Noah verschillende levens heeft, is geen understatement, verre van. Toen de titel op Roland Garros in 1983 naar een Fransman ging, had dit voor de rest van de wereld een faits-divers moeten zijn, maar toch is niemand dit vergeten.  Want bovenop zijn tenniskwaliteiten straalt Yannick ook een geweldig charisma en een natuurlijke exuberantie uit. Akkoord: Noah heeft het voordeel dat hij is grootgebracht op gravel, maar die 5e juni wint hij wel gewoon de titel in drie sets en voor 15.000 dolgedraaide toeschouwers. ‘In mijn jeugdromen gooide ik mijn racket in de lucht omdat ik gewonnen had’, aldus Noah. ‘Ik viel dus niet op mijn knieën, zoals dit gebeurde, al was het zeker niet mijn bedoeling om pakweg Borg te imiteren. Nooit eerder voelde ik een dergelijke en een grotere emotie. Toen ik recht krabbelde, zocht ik degenen op die mij dierbaar waren: mijn vader, moeder, coach, de rest van mijn familie.’ Om maar te zeggen hoezeer die enkele uren sport het leven van Yannick hebben bepaald. Al is hij zelf niet echt veranderd, want hij geeft nog altijd de indruk dat hij zich altijd en overal amuseert – met een mix van ongegeneerdheid en innerlijke passie – en zich inzet voor dingen die hem ter harte gaan.

Duivel-Doet-al!
Wanneer zijn moeder hem vraagt om een foto te signeren en peter te zijn van een waterputboring in Kameroen wordt hij zich bewust van zijn macht als gewone burger. ‘Ik tekende tussen twee trainingen door, zonder daar veel aandacht aan te besteden. Zes maanden later kreeg ik een foto van enkele jongens voor een waterput met een bordje “Merci Yannick”. Dat greep me recht naar de keel.’ Waarna hij zich voor meer goede doelen begon te engageren. ‘Ik werkte lange tijd samen met Handicap International en zette in 1988 mijn eigen stichting op: Les Enfants de la Terre. Ik leid nu ook al 22 jaar lang de vereniging Fête le mur, die tennisles geeft in probleemwijken.’ Tussenin begon de rakker op blote voeten ook aan een muziekcarrière met het bekende succes. Drie van zijn albums verkochten meer dan een miljoen exemplaren!

De lokroep van het… kleine witte balletje!
En als hij nog wat tijd overheeft, gaat hij graag golfen, want dat is zijn passie. ‘Vroeger was ik ongelofelijk anti-golf. Ik heb die sport pas laat ontdekt en ben er gek van. Als ik op tournée ben en we een paar dagen in een zelfde stad verblijven, speel ik er alle banen.’ Daar hoort wellicht ook onze Knokse links bij, maar… stttt: vertel dit vooral niet verder!

Verschenen in Zoute Paper summer 2020.