Gepubliceerd op 22 juni 2020

2004 MICKELSON : Die dekselse Phil!

Delen op

In 2004 trekt Phil Mickelson voor het eerst het green jacket aan dat hem al enkele jaren toelacht. Hij wint met één luttele slag voorsprong op Ernie Els. De beslissing valt met een birdie van een kleine 6m op de laatste hole.

Het is een enorme opdoffer voor de Zuid- Afrikaan die zich helemaal terug in de strijd had gevochten met twee eagles en aan de turn nog leider was met drie slagen voorsprong. Els stapte ook als leider het clubhouse binnen waar hij de debatten met Mickelson in de slotflight op de voet kon volgen. Die laatste profiteerde optimaal van de puttinglijn die hem werd aangereikt door Chris DiMarco, want zijn bal lag 10 cm achter de zijne voor de laatste putt. Een gelukje dat deel uitmaakt van het spel en van de speling van het lot, want de putt van Mickelson maakt een bijna volledige ‘horse shoe’ vooraleer in de cup te vallen!

Met een birdie
Het is meteen de 4e keer in de geschiedenis dat een speler in Augustua wint met een birdie op de 18e hole. Ook Mark O’Meara boekte zo zijn enige Majortitel in 1998. De opluchting en de vreugde zijn af te lezen op het gelaat van Mickelson. Hij finisht met negen onder par (72-69-69-69) en schiet eindelijk raak na 43 ontgoochelingen in Majors. De 33-jarige Amerikaan leek inderdaad goed op weg om een eeuwige ‘loser’ te worden, maar valt nu dolgelukkig in de armen van zijn echtgenote Amy en hun drie toen nog jonge kinderen.

De juiste woorden
Tijdens de prijsuitreiking liet Mickelson zijn emoties de vrije loop: ‘Dit gaat een lange speech worden, want ik krijg daar niet vaak de gelegenheid toe (…). Ik hoop dat de leden van de Augusta National hier even blij mee zijn als ik, want ze zullen mij nu vaker zien opduiken. Vanaf nu kom ik immers elk jaar weer terug.’ Ook het antwoord van de toenmalige clubvoorzitter en toernooileider Hootie Johnson naar zijn nieuwe erelid gaat de geschiedenis is: ‘Ik weet niet wat ons nog blijer had kunnen maken dan jou je eerste Major te zien winnen op Augusta.’ Dat was wellicht ook de mening van de meeste neutrale tv-kijkers – in Amerika en daarbuiten – want de meesten raken stilaan uitgekeken op de dominantie van Tiger Woods. Die werd toen overigens pas 22e: zijn slechtste resultaat in de Masters sinds zijn profdebuut.

Vier andere Majors
Sindsdien stoffeerde Mickelson zijn erelijst met vier nieuwe Majors, waarbij nog twee Masters (2006 en 2010). Enkel de US Open, waarin hij zes keer tweede werd, kon hij nooit winnen. Het is een lacune in de grandslam die hij wellicht nooit meer krijgt opgevuld, want op 16 juni wordt hij vijftig. Maar dat zal hem niet beletten om gelukkig te zijn en tot het einde van zijn dagen een al dan niet zelfgenoegzame glimlach te blijven opzetten.

Verschenen in Play Golf nr. 278