Geüpdatet op 14 mei 2020

Charismatisch : Antonio mooie

Delen op

Antonio Banderas – in Cannes bekroond als beste acteur – is een van de meest veelzijdige sterren in Hollywood. Van Zorro tot Picasso en alles ertussenin. Zijn geheim ? Zijn optimisme, zo vertelt hij aan gentleman. Zijn nieuwe projecten met soderbergh en de opening van zijn eigen theater zijn er mooie voorbeelden van.

Op een muur van het huis van Antonio Banderas heeft de dichter Manuel Alcántara eigenhandig het volgende geschreven: ‘In de schaduw van een bootje wil ik me op een dag uitstrekken, alles over mijn schouder gooien en met een licht gemoed dromen’ . Als we de acteur mogen geloven, is die dag nog niet gekomen: hij is niet van plan een stapje terug te zetten. Integendeel, zijn agenda zit vol. Toen Gentleman hem in Madrid ontmoette, daags na de Spaanse première van Dolor y Gloria – zijn achtste film met Pedro Almodóvar, die hem in Cannes de prijs voor beste acteur opleverde – had hij al 8 kilometer door het Retiropark gehold en had hij zijn fiat gegeven voor een campagne van El Corte Inglés. Na het interview zou hij naar Los Angeles vliegen om de opnames van The Laundromat af te ronden, onder regie van Steven Soderbergh. Daarna was hij van plan naar Malaga terug te keren voor de audities voor A Chorus Line, de musical waarmee hij in het najaar het Teatro del Soho Caixabank opent – zijn bijdrage aan het culturele leven in zijn geboortestad.

Gentleman. Toen u in 2015 de Goya Award voor uw volledige loopbaan in ontvangst nam, zei u dat het ‘tweede deel’ van uw leven op het punt stond te beginnen. Hoe verloopt dat tweede deel tot nu toe?
Antonio Banderas. Zoals veel mensen weten, heb ik twee jaar geleden een hartaanval gehad. Sindsdien kijk ik anders tegen het leven aan. Als je de dood in de ogen kijkt, krijgt het leven een andere waarde. Sindsdien doet elke seconde ertoe. Alles werkt opeens anders: ik maak me minder zorgen en ik werk op een andere manier.

Gentleman. Maar rustiger kan je dat niet noemen…
Antonio Banderas. Ik ga er lekker tegenaan. Het enige waar ik bang voor ben, is te leven alsof je al dood bent. Dat wil ik niet, ik wil maximaal leven. En als dat betekent dat dat leven dus eerder voorbij is, dan zij dat zo. Ik heb dingen te doen: ik heb in Malaga een anker uitgeworpen in de vorm van het theater, om te kijken hoe dat gaat. Dat project geeft me de mogelijkheid om naar mijn geboortestad terug te keren, maar niet om in ruste te gaan: integendeel, om te werken aan iets volledig nieuws, met jonge mensen. Dat geeft enorm veel bevrediging.

Gentleman. U bent vandaag een Hollywoodster met een privévliegtuig, woordvoerders en adviseurs. Wat is er nog over van de Antonio Banderas die in de jaren 1980 naar Madrid trok, het geluk tegemoet?
Antonio Banderas. Absoluut alles.

Gentleman. Zouden de mensen die u goed kennen dat ook zeggen?
Antonio Banderas. Zeker, zeker. De dag dat ik Malaga verliet – 3 augustus 1980 – en de trein zich in beweging zette, zag ik via het raam mijn vrienden op het perron staan. Ze hadden me 50 pesetas en een pakje Winstons toegestopt – alsof ik in militaire dienst ging. De mensen die me vandaag begeleiden bij het theaterproject in Malaga, dat zijn dezelfde mensen.

Gentleman. U hebt met tal van grote filmmakers samengewerkt. Hebt u nog dromen over?
Antonio Banderas. Het zou leuk zijn om met Scorsese te werken, of met Coppola. Die laatste is al bijna met pensioen, maar ik heb zoveel plezier aan zijn films beleefd dat ik dat echt heel graag zou meemaken (de twee ontmoetten elkaar in 1992 voor de casting van Dracula, een rol die toen naar Gary Oldman is gegaan, nvdr).

Gentleman. Als de wereld u zou vergeten en u opnieuw zou moeten beginnen, welke van uw films zou u dan tijdens een auditie laten zien?
Antonio Banderas. ¡Atame! (van Pedro Almodóvar, 1990).

Gentleman. En in welke film had u achteraf liever niet gespeeld?
Antonio Banderas. Ze hebben allemaal hun bestaansreden. Er zitten een paar slechte tussen, maar daar heb ik van geleerd.

Gentleman. Hebt u ooit een professionele crisis doorgemaakt, een moment waarop u dacht dat u alles kwijt was?
Antonio Banderas. Nee. Er zijn natuurlijk hoogte- en dieptepunten geweest, maar ik ben sinds de jaren 1980 nooit gestopt met werken. En ook tijdens tijden van crisis ben ik me op de sets blijven afsloven, om toch te blijven leren.

Gentleman. En u hebt nooit aan uzelf getwijfeld?
Antonio Banderas. Nee, ik ben een pathologische optimist.

Gentleman. U hebt gezegd dat uw echte moment van glorie nog moet komen. Hoe stelt u zich dat voor?
Antonio Banderas. Daar stel ik me niets bij voor. Het gaat hier om een levensfilosofie: het beste moet nog komen. Ik kijk met veel plezier in de achteruitkijkspiegel, maak je geen zorgen. Ik ben bijzonder tevreden met wat ik heb gedaan, de mensen die ik heb ontmoet, de rollen die ik heb vertolkt. . . Alleen voor mijn acht films met Almodóvar zou ik al acteur zijn geworden. Daarmee zou ik al diep tevreden zijn. Maar als je er dan de twee Zorro’s bij doet (1998 en 2005, nvdr), de twee Desperado’s (1995 en 2003), Evita (1996), Interview With The Vampire (1994) en de tv-serie over Picasso (2017), dan is tevreden een te klein woord.

Verschenen in Gentleman & Ladies nr. 21